پشت دیوار بلند بیکسی                  لحظه هام از غم و فریاد زدنه

خواب آزادی رو میبینم هنوز            آرزوم رفتن و آزاد شدنه

لحظه ی سقوط و مرگ من رسید    وقتی خاک میهنم ویرونه شد

واسه موندن تو خرابه های عشق    گریه سر دادن من بهونه شد

خاک من مثل یه زندونه هنوز             اشک من نم نم بارونه هنوز

زندگی از تو کتاب سرنوشت            غزل غربت و میخونه هنوز

درد بی همنفسی دست من و         توی شبهای سیاه غم گذاشت

واسه من شریک و همصدا نبود         من و با غصه کنار هم گذاشت

حسرت بودن و پر گشودنم             من و یک لحظه رها نمیکنه

اگه همزاد منه بگو چرا                   من و از قفس جدا نمیکنه ؟؟

چه ایرانی که در آن مردم آزرده میبینم          که در باغ گلستانش گل پژمرده میبینم ؟

در این خاکی که زرتشت عالم عشق و بما بخشید  چرا در قلب تو سیمای ماتم خورده میبینم ؟

نه دلشادم نه آزادم       ببین غمگین غمگینم

وطن را از تو می خواهم     وطن را در تو میبینم

چه منزلگاه تاریکی    چه راه سخت و باریکی             

به آینده نگر با من    که فردا می شود روشن !

اگه همواره میسوزم    اگه محکوم به زندانم

همیشه عابد عشقه    بلند آواز ایرانم  !!

چه ایرانی که در آن مردم آزرده میبینم          که در باغ گلستانش گل پژمرده میبینم ؟

در این خاکی که زرتشت عالم عشق و بما بخشید  چرا در قلب تو سیمای ماتم خورده میبینم؟

اگه تنهام اگه محزون         اگه ابرم ابر گریون

شعر پروازو می خونم       پشت میله های زندون

با صدای بینوایی             با سکوت بیصدایی

شعر پروازو می خونم       تا رسیدن رهایی

میدونم که غم نشسته     رو لب بسته ی من باز

عمریه که دل سپردم        به وجود شعر پرواز

گریه ی من توی غربت      گریه ی ناباوری هاست

میدونم دردی که دارم       از غم دربدری هاست

بی ستاره بود شب من      شب میلاد جدایی

واسه من طلوع نوره          فتح قله ی رهایی

ای مهربون تر از همه            رفتن تو شکستمه

کسی که می فهمه من و     همین صدای خستمه

مثل خود زندگیه                     بودن تو برای من

تو بغض شب شکسته شد   هق هق گریه های من

واسه یه تنها مثل من            بودن تو نوازشه

به هم همیشه میرسن         شعر تو و صدای من

عطر تن تو همدمه                 با عطر خوب رازقی

دادی به دست عاشقم         ترانه های عاشقی

یه شب زده یه در بدر            تنها بدون همسفر

تو اومدی به شعر من          مثل یه خواب زود گذر

بودن تو یه خاطره اس         نوازش دست منه

عشق تو اقیانوسی از         شوق به زنده بودنه

ای همیشه تازه تر از برگ و باد        ای شریک آشنای میهنم

زیر بار غصه ی رفتن تو     مثل یک شاخه ی خشکی می شکنم

ای که تعبیر یه خواب تازه ای       تو ضیافت شبونه ی سقوط

من که از عشق تو اینجا زنده ام    باورم نیست که منم خود سکوت !!

از کدوم شعر و ترانه اومدی         از کدوم دفتر خاطرات عشق ؟

از کدوم خاک ستاره ساختنت       تا نفس دارم دم از تو میزنم ؟!

واسه من رفتن تو مرگ منه         بین بیداری و خواب گمشدنه

تو گلوم بغضک بی صداییه           چه کنم که بی صداست شکستنم؟؟

ای که تعبیر یه خواب تازه ای       تو ضیافت شبونه ی سقوط

من که از عشق تو اینجا زنده ام    باورم نیست که منم خود سکوت !!

  قصه                ترا نه سرا: داریوش حاجبی

قصه ها در من و تو     من و تو یه قصه ایم

ما کجا ییم که هنوز     همصدای غصه ایم ؟

من بدون تن خویش    هیچ و بی معنا منم

واسه افسانه شدن   دست به قصه میزنم

قصه ی بودن من        شکلی از نبودنه

وقتی می پرسی کیم   این همون اسم منه

با تن زمینی ام             تو مث واقعه ایی

آذرخشی و بساز        آتش از صا عقه ایی

بگو من یه قصه ام      یا که قصه از منه ؟

این کیه که بی صدا    داره پر پر می زنه ؟

تو فضای قصه ها      به تو پیوسته شدم

توی خاک میهنم         از خودم خسته شدم

تن زخمی من و         تو رها کن از قفس

تو ببر به قصه ها       تا نیافته از نفس