شبی که بی تو باید رفت و پر پر زد فروغ من ! نمیدونی چه غمگینه !
نمیدونی چه تلخه هق هق گریه که از بارون اشک چشمام نمیبینه
فروغ من ! تو بهترین زمین تابی در این دنیای سایه دار غربت زا
حیات انگیزو بخشاینده ی نوری اگه باشی چه غم از ماتم فردا !
منم من برگ زردی با تن رنجور منم من بی تو یک ترانه ی ناجور
نه از نورم نه از غبار دلتنگم رفیق باد و ارغوان بی رنگم
یه روزی رو لبم اسم تو پر میزد فروغ من ! ببین این لب چه خاموشه
اگه اندیشه ام با تست ولی قلبم با قطره های اشک عشق هم آغوشه
چگونه با دشمنت به دوستی تا کنم؟
تو رخت زندان تن ات ومن تماشا کنم؟
تو رخت زندان تن ات ومن بمانم خموش؟
قسم به زن٬ نازنم اگر محابا کنم
اگر چه تلخ هست حق٬ نمی توانم نهفت
زبان از آن بایدم که آشکارا کنم.....
ترانه سرا: داریوش حاجبی
در امتداد لحظه ها در انتهای هر سفر
به چشم پر حرارتت من و به مهمانی ببر !
در آینه دنبال تو با پای خسته میروم
تو شعر تو گم میشوم با دست بسته میروم
منم همون پرنده ای که سنگ به بالش میزنن
طعنه به بغض تلخش و به عشق پاکش میزنن
منم همون که گوشه ی یه قاب کهنه دیده شد
رو گونه هاش یه قطره از اشکهای تو چکیده شد
من میروم آشفته و آسیمه سر تا نا کجا
در آینه دنبال تو در امتداد لحظه ها
دست توانمندی تو در دست پینه بسته ام
قفل صدای خستتو با عشق خود شکسته ام
تنها دلیل بودنم تا انتها عاشق شدن
گفتم به تو تا زنده ام با تو جهان از آن من
وقتی با تو به ترانه میرسم واسم از غربت و تنهایی نگو !
وقتی هر لحظه یه انتظار سخت برام از صبرو شکیبایی نگو !
تو از آسمون چرا تنها تری ؟ تو مث خاک زمین خاکستری !
با تموم لحظه های عمر من دست انتظار چه بازی ها نکرد !
من و در پنجه ی شب گذشت و از عطش بارون اشک رها نکرد !
تو از آسمون چرا تنها تری ؟ تو مث خاک زمین خاکستری !
حالا با بغضک در گلوی من تو بساز پنجره ای رو به صدا !
تو غروب ماتم این روز سرد چی ازم مونده تو این قصه بجا ؟
آسمون خلوت و خونه خالیه واژه ی بودن عذاب آور شده
از خودم میپرسم اینجا چی میخوام ؟ زندگی نیمه تموم آخر شده
تو از آسمون چرا تنها تری ؟ تو مث خاک زمین خاکستری !
شبی رو تا سحر تنها نشستی به امید شقایق ها نشستی
ترانه هات پر از تکرار دیروز برای دیدن فردا نشستی
کجا رفت نم نم بارون خوبی ؟ که بارشش رفیق قصه هات بود
کجاست اون گل مروارید لبخند ؟ که هر لحظه همیشه رو لبات بود
کجاست اون کودک لب تشنه ای که به دنبال یه لقمه نون و آبه ؟
که آرزوش یه دلبستن ساده اس روی سنگفرش کوچه ها میخوابه !
کجا گم شد صلیب آرزو هات ؟ که زنجیرش به دست من رسیده
تو آغاز همین ترانه بودی که انتهاش به دل بستن رسیده
کجاست اون پیر مرد پابرهنه ؟ که از سقوط آدم ها دلش سوخت
برای مرگ غنچه های خوشبو لباسی از ترانه ی تو میدوخت
دیوار سنگی که بین ما بود یه شعر کهنه اس
این درد غربت دل تو رو بد جوری سوزونده
برای زخم هام یه مرهمی از دنیای عشقی !
برای عشقت دلم خودش رو اینجا رسونده
عروسکات کو ؟ که با موهاشون بازی میکردی؟
حالا یکی از عروسکاتم پیشت نمونده !
عشق تو معنی احساس ای تنت پاکتر از آب
پر زدم تو آسمونت مثل یک پرنده در خواب !
حالا من اینجا نشستم پشت دروازه ی بسته
تو سرا پا پر دردی من یه دنیا دل شکسته
تو رو فریاد میزنم من لب ساحل رسیدن
دست من خونینه از این پنجه بر دیوار کشیدن !
همیشه روز بهم رسیدن قشنگترینه
عشق من و تو به پاکی خاک رو زمینه
نگات تو چشمام مثل ستاره دریای نوره
برای من که خیلی غریبم یه همنشینه !
تو از کجا آمده ای ؟ تو از کدوم ستاره ای ؟
برای من که خسته ام زندگی دوباره ای !
ای پاکزاد آشنا بگیر گناه و از تنم
منم اسیر عشق تو عاشق عاشق شدنم
بذار که من در آتشه عشق تو خاکستر شوم
بذار که ناله سر کنم مجنون و عاشق تر شوم
از هر کجا آمده ای معبد عشق خونه ی تست
عابد خاکستر نشین عاشق و دیوونه ی تست
از هر کجا آمده ای کتاب عشق ساخته ی تست
هر کی تو رو دیده باشه عاشق دلباخته ی تست
تو از کجا آمده ای ؟ تو از کدوم ستاره ای ؟
برای من که عاشقم تولد دوباره ای !!!
وقتی شاعر قلمش شکسته شد پیکر خورشیدو خاموش میشه کرد
وقتی واژه های خون رو کاغذن نبض لحظه رو فراموش میشه کرد
وقتی آزادی رو زندون میشه برد لب دریا و زمین و میشه بست
چشمه های کوه و درهم میشه ریخت ابرای آسمون و میشه شکست
غم تو این دنیا فراوونه چرا ؟ زندگی مثل یه زندونه چرا؟
آخه خوندن کتاب عاشقی جرمیه که سر به دارت میکنه
ضربه های تازیانه به تنت یا تو زندون موندگارت میکنه
سنگ فریاد و به سینه میزنیم اما هیچ صدایی از ما نمیآد
تن زخمیه به خون نشستمون یه نفس یه ذره آزادی میخواد
غم تو این دنیا فراوونه چرا ؟ زندگی مثل یه زندونه چرا؟
ترانه سرا: داریوش حاجبی
فروغ بخشی تو در شبهای تنهاییم تنم خسته اس از آوای فرومایه
من و با خود ببر به قصر رویاهات دلم تنگه هم از ظلمت هم از سایه
یه آواره م یه عاشق شکست خورده دل دیوونه ام از غصه لبریزه
رهایم کن من و با دست نورانیت که این دنیای من خیلی غم انگیزه !!
منم گریون تر از بارون تو کوچه های غم ویلون
برام دنیا چه زندونه نذار باشم توی زندون !
ببین اشکی که میریزم برای تست فقط بی تو تنم داره غم بارون
بگو از مرگ عاشقان آزادی از آوای بهار و نم نم بارون
نمیدونی چه سخته تا ابد هر شب میون ظلمت شبهای غم بودن
چه سخته تا ابد هر شب پریشونی یه موجی از تن دریای غم بودن !
چه سخته زندگی در خاک ناکامی رفاقت با شقایق های دلمرده
چرا میگریم از شادی نمیخندم چرا باشم یه برگ زرد پژمرده ؟؟
منم گریون تر از بارون تو کوچه های غم ویلون
برام دنیا چه زندونه نذار باشم توی زندون !!
واژه رو گم میکنم توی چشات خون اشک توی رگام جاری میشه
سفرت تهی و افسرده و زار تو دلم وسوسه ی زاری میشه
لونه ساختم با کلید آرزو از تو ای چشمه ی جوشان صدا
گم شدم در پس این نقطه ی دور جایی که زندگی بیزاری میشه
ناله میلرزه و اشک میریزه بی تو فصل من همش پاییزه !
چه کنم با غم دلتنگی عشق با شبای سخت و بیرنگی عشق ؟
دلخوشیم همین روزای آخره که لبم دوباره بوسیده تو رو !
آخه مثل گل سرخی دست من روز و شب هر لحظه بوییده تو رو !
وحشت از شکوه ی تنهایی من عاقبت زنده بگورم میکنه
زندون تاریکم و باور کن ! قفسی که سوت و کورم میکنه
ناله میلرزه و اشک میریزه بی تو فصل من همش پاییزه !
چه کنم با غم رسوایی عشق با شبای تلخ و تنهایی عشق؟
چه فردایی ! اگه اینجا نباشی چه لبخندی اگه اشکی بریزی !
دلم میخواد همیشه با تو باشم فقط با تو - تو که خیلی عزیزی
حالا که جای تو خالی اینجا هزار بار قطره ی اشکی چکیده
حالا که دست پینه بسته ی من در این دیار غم شکنجه دیده
بذار آیینه ای باشم تو چشمات یه شاخه گندم خشکی تو دستات
من و سیرم کن از دریای عشقت من و پاکیزه کن تو آب دریات !
چه پروازی ! اگه بال تو بسته اس همون بالی که از غصه شکسته اس
بذار سر روی دست و پات بذارم همون دست و همون پایی که خسته اس
چه آهنگی ! اگه آه دل تو بسوی آسمونا پربگیره
چه غمباره همون قصه ی عشقی که با مرگ من و تو سر بگیره !
نمیدارم ترانه هام دوباره یه آهنگ غم انگیزی بسازن
برای آسمون آبی عشق هوای سرد پاییزی بسازن
نمیدارم ستاره های دور دست فقط دلواپسی برات بیارن
روی ترانه های شادو زیبات یه آهنگ پریشونی بذارن
چه خوشبختم ! اگه بمن ببخشی فقط یه ذره گردو خاک پاتو
منم که درد تو به جون خریدم غم بیکسی ترانه ها تو !
امشب ستاره گمشده مینا ی من نیست !
سلول تاریک و سیاه دنیا ی من نیست !
امشب که تا مرز سحر از خود گذشتم
اما غمت اندازه ی غمهای من نیست
امشب که در جشن شبم یاد تو با شه !
هیجا شبی تاریکتر از شبهای من نیست !
پرواز من به اوج شب یه راه دو ره
بال وپر شکسته ات همپا ی من نیست !
بین من و تو فاصله اس قد یه دنیا
افسوس ترا نه ی تو در آوای من نیست !
عشق تو رو از دست من خدا گرفته
اونکه من و بی خونه کرد خدای من نیست !
بر خاک من گریه نکن وقتی که نیستم
آن گور سرد و بی نما نما ی من نیست !
فردا که روز عاشقی ست تولد تست !
فردای روشنت چرا فردای من نیست ! ؟؟
حالا که شعله میزنم خاکسترم کن !
ویرانسرای عاشقی سرای من نیست !
از درد عشق فریاد زدی فریاد کشیدم !
فریاد زیر آب تو برای من نیست !
