ترانه سرا: داریوش حاجبی
چشم تو قشنگتر از الماس و مروارید نور لب تو لطیف تر از برگ گل اطلسیه
با تو زندگی بهشت و بی تو هم جهنمه خون دل خوردن و غم داشتن و دلواپسیه
تو بیا ای نازنین تا بوسه بارونت کنم
تو بیا تا جونم و مردونه قربونت کنم ۲
خوش به حال اونکه با تو پیر و فرسوده میشه خوش به حال اونکه با تو غمگساری میکنه
با تو میخنده و شعله های آه تو میشه با تو همزبونی و هم با تو زاری میکنه
تو بیا ای نازنین تا بوسه بارونت کنم
تو بیا تا جونم و مردونه قربونت کنم ۲
چشمه ی زندگی ام سرابی بیشتر که نبود آه سردی٫ محنتی٫ عذابی بیشتر که نبود
مثل تند بادی گذشت تموم روز و شب من قصه ای٫ خاطره ای یا خوابی بیشتر که نبود
تو بیا ای نازنین تا بوسه بارونت کنم
تو بیا تا جونم و مردونه قربونت کنم ۲
ترانه سرا: داریوش حاجبی
وقتی که شب سر میزنه باد زمستونی میآد
تو دفتر خاطره هاش گلهای کاغذی میخواد
داغم و تازه میکنه وقتی که بارون میزنه
دستم به تو نمیرسه اما که یادت با منه
تو اومدی تا عاشقی به خواب من سفر کنه
از باغ یاس آرزو م غم ها رو دربدر کنه
وقتی ستاره پشت ابر های زمستون گم میشه
دلم میخواد یکی بیاد چشمام و خیس و تر کنه
تو اومدی تا قلب من پر از شکوفه ها بشه
تو ی غروب حادثه با خنده آشنا بشه
تو اومدی تا چشم من هوای زیبایی کنه
دنیای غمگین من و شیرین و رویایی کنه
ترانه سرا: داریوش حاجبی
حالا که در این لحظه ها عاشق تر از هر عاشقیم
ما را ببین ما را ببین !
تنها تر از ستاره و گلگون تر از شقایقیم
ما را ببین ما را ببین !
یه قایق شکسته ایم میون امواج جنون
از دست این نامردمان خونینه فرش خونمون
ما ایم و یک دیوار سخت ما ایم و این دیوونه ها
سر ها به دار آویخته شد به نام عشق٫ به نام ما
خون میچکه روی زمین از دست این آدمکشان
پر پر زدم٫ فریاد زدی فریاد تلخ بی صدا
حالا که راه بسته شده پلها شکسته پشت سر
ما را ببین ما را ببین !
همرا ه طوفان میرویم هر روز یه جایی دربدر
ما را ببین ما را ببین !
از روزی که این وبلاگ را راه اندازی کرده ام و دلیل آن را هم نیز توضیح داده ام به یک نتیجه رسیده ام و آن اینست که جوانان ایرانی از سراسر دنیا پیام های یکنواخت و تکراری مینویسندو با این خواهش که به آنها سر زده شود و پیام دریافت کنند. از خودم میپرسم آیا این هدفی ست که جوانان وبلاگنویس دنبال میکنند؟
من فکر میکنم یا آگاهی زیاد از فرهنگ وبلاگنویسی موجود نیست و یا اینکه به آن اهمیت زیادی داده نمیشود ! آرزو ی من این ست که این دسته از افراد به هنگامیکه نظر خود را مینویسند در واقع نظرشان را بیان کنند و بجای تعریف از قالب وبلاگ بازدید شده در مورد سخن نوشته شده از سوی وبلاگنویس استیتمنت شفاف و روشنی بجای بگذارند....
تبادل نظر٫ از هم آموختن٫ به رشد فکری یکدیگر کمک کردن و ترویج فرهنگ گفتگو و دیالوگ از جمله هدفهایی هستند که وبلاگنویسی دنبال میکند و این دانش را در عصر ارتباطات با ارزش میسازد...
ترانه سرا: داریوش حاجبی
تا به کی در انتظار و حسرت آزادی نامه ها نوشتن ودیده به در دوختن ها ؟
تو قفس نشستن و طناب دار بر گردن چشم بارون زد ه و از درد و غم سوختن ها ؟
زندگی قصه ای از بازی تکراری هاس
یه غروب ماتم و جشن عزاداری هاس
با هراس و وحشت از مرگ به زندان رفتن تا سحر تو کوچه ها از پی عشق غم خوردن
شاپرکها رو اسیر کردن و انسان دزدی کشتن مردم بیگناه و دل آزردن
خنجر از پشت زدن و قطع سر و گردن ها ترک آشیونه و ترک وطن کردن ها
سفره ی نون فقیران و به غارت بردن به غریبان پیرهن گناه به تن کردن ها
زندگی قصه ای از بازی تکراری هاس
یه غروب ماتم و جشن عزاداری هاس
حکم نابودی و باز کشتن زندانی ها برگ خشکی شدن و به زیر خاک رفتن ها
غم سرگردونی هاو هجرت بی پایان غرق اندو ه شب و از خوب و بد گفتن ها
دل به دنیا بستن و عاشقی و خودخواهی آرزو داشتن و خون جگر خوردن ها
زخم فریاد به دل داشتن و هم دلتنگی همصدایی با غم و از غصه ای مردن ها
زندگی قصه ای از بازی تکراری هاس
یه غروب ماتم و جشن عزاداری هاس
ترانه سرا: داریوش حاجبی
قلب دریایی تو مونس دل منه
این سکوت بی طپش مرگ فریاد زدنه
گل تنهایی من از یخ و سرما کبود
کی اومد خنده هام و از روی لبام ربود ؟
تا حالا قصه ی عشق با تو افسانه میشد
تو که بودی شب عشق اینچنین تنها نبود !
بوی عطر کاغذی تو هوای قصه ها
مونده تو دفتر من رد پای غصه ها
یک گل خاکستری یک تبسم٫ یک نگاه
چشم من منتظره توی شب های سیاه
شب غمگین خزون خوشتر از روز منه
این سکوت بی طپش مرگ فریاد زدنه
عمق فاجعه رو میبینید؟ آیا نیازی به تفسیر این مزخرفات هست ؟؟ با تشکر از همکارم که این سند را در اختیار من قرار داده است!!!!!!
با صدای پرنده ای کوچک که پدرم در قفس نگهداشته از خواب بیدار میشم...پشت پنجره پرنده ای دیگر روهم که روی یک شاخه از درخت نشسته میبینم و بالهای اون هم زیر بارون خیس شدن.... این زندونی کوچولو با نگاهی پر از عشق به من میگه...
هی بلند شو...روز رو آغاز کن...برای پدر صبحانه درست کن...رو سریت را سر کن تا مبادا پسر همسایه به تو لبخند بزنه و و موهای زیبات رو ببینه...
توی راه به کسی نگاه نکن و مراقب باش تا لباست تموم اندامت رو پوشونده باشه تا مردی به فکر "هوس" نباشه و به تو شهوانی خیره نشه....
در دفتر کارت پای گوشی صدات رو کمی ضخیم کن و دقت کن تا صدای تو مردی را اون طرف خط دچار وسوسه نکنه!!!......این پرنده با نگاهش به من میگه: یادم رفت بهت بگم که تو "مجرمی (ها)!!" ...
چرا مگه من چی کار کردم؟؟...... پرهاشو که بارون خورده تکون میده و میگه:
جاییکه "پرواز" جرمه و پرنده اسیره "زن" بودن هم جرمه...اون پرنده ای که آزاده رو نگاه کن!
تو باید مثل اون آزاد باشی...برویه جایی که برای زن بودنت دستبند بهت نزنن و برات تعیین تکلیف نکنن... تا دیر نشده از این قفس برو.....
ترانه سرا: داریوش حاجبی
ای که چشات قشنگتر از خورشید و ماه و دریاست
چشمای تو چون گل لاله دلفریب و زیباست
دست من و بگیر و تا سحر نوازشم کن
بوی تن پاک تو مثل عطر خوب گلهاست
بخند که با خنده قشنگتر از همیشه هستی
بی تو دلم گم میشه در عالم عشق پرستی
یادم میآد اون روزا که سر روی پات میداشتم
دست تو در دستم و لب روی روی لبات میداشتم
پاکی و سر مستی تو ورد زبون من بود
عشق تو دنیای من و هستی و جون من بود
ای که چشات آبی تر از آبی آسمونه
بی تو دلم گمشده ای خسته و بی نشونه
یادت میآد روزی که بارون میاومد تو ساحل ؟
گفتی به من از ته دل دوست دارم همیشه ؟؟
منم به تو گفته بودم از تو جدا نمیشم
تا زنده ام اسم تو از لبم جدا نمیشه
بخند که با خنده قشنگتر از همیشه هستی
بی تو دلم گم میشه در عالم عشق پرستی
ای که چشات آبی تر از آبی آسمونه
بی تو دلم گمشده ای خسته و بی نشونه
ترانه سرا: داریوش حاجبی
شب اسیر یه نفس شد وقتی که بار تو بستی
دل دریا یه قفس شد وقتی در هم میشکستی
چی نصیبم شد از این عشق عشقی که من و سوزونده ؟
چرا دست آفرینش من و سوی تو کشونده ؟
چکنم با سرنوشتی که من و از تو جدا کرد ؟
این جدایی تا به امروز جونم و به لب رسونده
پس ببین من چی کشیدم وقتی دلشکسته بودی
پر پرم کردی تو با عشق رفتی و پر بسته بودی
حالا دریاچه ی خشکم خاکی ام که بی تو خفته
خیلی حرف تو سینه دارم که دلم بهت نگفته
من تو چشمات خونه ساختم خونه ای با خشت اشکام
تو همونی که میبینم همیشه تو خواب و رویام
نه کویری نه یه دریا نه یه خورشید نه ستاره
زندگی گذشت و افسوس هر نفس یه انتظاره
ترانه سرا: داریوش حاجبی
ای دلت همزاد پرواز باز باران بی ترانه
باز باران گریه سر داد با صدای عاشقانه
کوچه ها بن بست و تاریک خنجری بر پشت نشسته
باز هم یک شمع سوزان اشک از دیده روانه
ای شکوه یک حقیقت باز باران پشت شیشه
رفتن و گمشدن تو راز درد های همیشه
باز صدای غرش ابر همره طوفان سهمگین
زیر ضربه های شلاق در هیاهوی زمانه
باز نوید صبح فردا در نبرد نابرابر
باز ترانه از تو و از بیکسی های شبانه
ای شکوه یک حقیقت باز باران پشت شیشه
رفتن و گمشدن تو راز درد های همیشه
کوچو لوترین آخوند شیعه ی جمهوری اسلامی. جک نیست و این واقعیت دارد. به این لینک توجه کنید:
http://youtube.com/watch?v=2PqgN7lgUXQ&feature=related
آیا این فاجعه نامیده میشود یا تاتر مسخره ؟
ترانه سرا: داریوش حاجبی
چه خوش میبود اگه آلونک عشق یه قصر روشن و شاهانه میشد !
اگه من مالک قلب تو بودم برام دنیا پر از افسانه میشد !
بیا تا من تو یک دنیایی از عشق همونجایی که شهر تست بمیرم
چه خوش میبود اگه حرفهای کهنه م یه دنیایی مث ترانه میشد !
اگه دستها ی تو تو دست من بود اگه لب بر لب تو می گذاشتم
پیام بوسه های بی گناهم واست یه حرف عاشقانه میشد !
اگه من بی تو تنها مونده باشم میخواستم آسمون در هم بریزه
عذاب بی تو بودن مرگه انگار که هر نفس یه تازیانه میشد!
شب من یک شب تاریک و تنهاس وجودم عاشق خورشید فرداس
اگه چشمم به چشمونت میافتاد شب من شب شاعرانه میشد
اگه من مثل سایه با تو بودم برام هر لحظه زندگی قشنگ بود
شبای من همیشه پر ستاره روزام بی ابر و گرم و آبی رنگ بود !
اگه دستم به دامان تو میخورد گناهانم همه بخشوده میشد
لبم خندون ومثل یک کبوتر تو آسمون پرم گشوده میشد !
نثر از داریوش حاجبی
کدامین مذهب و مسلک.....کلام عشق و باطل میشمارد مثل این آیین اسلامی؟؟.....مثل این دزدان دریایی؟؟؟....آخوندکهای بی ایمان.....به جرم دانش اندوزی جوانان را به مسلخ میبرند.........
این قوم بد کردار....بگو آیا که این قانون اسلام ست؟.....
اگر این یاوه گویی را.....کلام حق بنامندش....نخواهم گفت که من عاشق و دیندارم...نخوانم گفت که من فردی مسلمانم.......همه دانسته اند اکنون....که مزدوران خون آشام.....بنام مذهب اسلام.....جنایت های خویش را در پس این یاوه گویی ها و این یاوه سرایی ها نگه پوشیده میدارند........
رهی رفتیم که در آن ره.....همه درمانده ایم اکنون.......همه آواره ایم از خونه و در غربت از ماتم پریشونیم........همیشه اشک در چشم و درون سینه غم داریم..........
تمام خاک ایران را به خون آغشته اند این قوم بد کردار.....چه شیرین گفته است زرتشت....رسول پاک ایرانی......که پتدار تو.....کردار تو.....گفتار تو نیک باید.....بگو تا مردم دنیا بدانند این حقیقت را.....
که شهر ما همان شهریست که گورستان لقب دارد......همه دیدیم که گورستان به آبادی رسیده است......
ترانه سرا: داریوش حاجبی
ببین ای خاک ایرانم سر اپا نغمه ی دردم
هنوز م مثل پروانه وطن ! دور تو میگردم !
قسم ! گر دست باران ساز هزاران جان به من بخشد
هزاران جانم و با عشق فدایی تو میکردم
یه روزی میشود آنروز به پابوس تو میآیم
برای قلب خونینت شقایق ها رو آوردم
یه تن دارم که لب تشنه اس یه دل دارم که دیوانه اس
ترانه هام همه غمگین خودم طوفان شبگردم
وجودم را غم دوری به آتش میکشد هر دم
در این لحظه که گریانم به امید تو میخندم
به آخر میرسد روزی همین راهی که در پیش ست
یه روزی نعره خواهد بود سکوت قلب درد مندم !
ببین ای خاک ایرانم سر اپا نغمه ی دردم
هنوز م مثل پروانه وطن ! دور تو میگردم !
