ترانه سرا: داریوش حاجبی

ایران فردا

چه ایرانی که در آن مردم آزرده میبینم !        

                     که در باغ گلستانش گل پژمرده میبینم !

در این خاکی که زرتشت عالم عشق و بما بخشید 

                    چرا در قلب تو سیمای ماتم خورده میبینم ؟

نه دلشادم نه آزادم             ببین غمگین غمگینم

وطن را از تو می خواهم      وطن را در تو میبینم

چه منزلگاه تاریکی              چه راه سخت و باریکی             

به آینده نگر با من                که فردا می شود روشن !

اگه همواره میسوزم           اگه محکوم به زندانم

همیشه عابد عشقه           بلند آواز ایرانم  !!

چه ایرانی که در آن مردم آزرده میبینم  !        

                     که در باغ گلستانش گل پژمرده میبینم !

در این خاکی که زرتشت عالم عشق و بما بخشید 

                     چرا در قلب تو سیمای ماتم خورده میبینم؟

                      به وبلاگ گروهی سر بزنید!

                   بیایید مملکت را از لجن در بیاوریم

                                   ترانه سرا: داریوش حاجبی

آغوش

شعر عاشقونه میشم            واسه چشمک های نازت

عاشقم عاشق لبخند             عاشق آغوش بازت

مهربونی مثل مریم                 مثل یک موج نوازش

با محبت مثل مادر                   مثل لحظه های خواهش

دست تو مثل گل سرخ           پاک تر از خاک زمینه

سایه ی تو باشم - انگار           آرزوی من همینه

رفتنی - مثل یه لحظه              موندنی - چون تکیه گاهی

برا من که بی پناهم                تو همیشه سر پناهی

تو پر از احساس خوبه             خوندن ترانه هستی

واسه قلب من که گمشد         تو به انتظار نشستی

                                                           ترانه سرا: داریوش حاجبی

اگه تنهام اگه محزون         اگه ابرم ابر گریون

شعر پرواز و نوشتم          پشت میله های زندون

با صدای بینوایی              با سکوت بیصدایی

شعر پرواز و میخونم         تا رسیدن رهایی

میدونم که غم نشسته     رو لب بسته ی من باز

عمریه که دل سپردم        به وجود شعر پرواز

گریه ی من توی غربت      گریه ی ناباوری هاست

میدونم دردی که دارم       از غم دربدری هاست

بی ستاره بود شب من      شب میلاد جدایی

واسه من طلوع نوره          فتح قله ی رهایی

                            به این  وبلاگ گروهی سر بزنید!

                          ترانه سرا: داریوش حاجبی

 قصه

قصه ها در من و تو         من و تو یه قصه ایم

ما کجا ییم که هنوز          همصدای غصه ایم ؟

من بدون تن خویش          هیچ و بی معنا منم

واسه افسانه شدن         دست به قصه میزنم

قصه ی بودن من             شکلی از نبودنه

وقتی می پرسی کیم      این همون اسم منه

با تن زمینی ام                 تو مث واقعه ایی

آذرخشی و بساز             آتش از صا عقه ایی

بگو من یه قصه ام          یا که قصه از منه ؟

این کیه که بی صدا        داره پر پر می زنه ؟

تو فضای قصه ها           به تو پیوسته شدم

توی خاک میهنم              از خودم خسته شدم

تن زخمی من و              تو رها کن از قفس

تو ببر به قصه ها            تا نیافته از نفس

                            به این  وبلاگ گروهی سر بزنید!

                                             ترانه سرا: داریوش حاجبی

شبنم

وای که از این شبهای تنهایی من!  

                                از این همه عذاب رسوایی من!

با تو چرا پر نزنم به مرز خواب؟        

                                غنچه ی من! شبنم رویایی من!

                    با تو طلوع زندگی رو میشه دید

                    دست به سر شقایقا میشه کشید!

با تو ستاره از ترانه میشه ساخت 

                             بوسه به گلبرگ شقایق میشه زد!

به دامن تو میشه دریا رو سپرد!

                            بوسه به بارون میشه زد سبد سبد!

                 با تو طلوع زندگی رو میشه دید

                 دست به سر شقایقا میشه کشید!

چه خوب میشه که چشمم و رو پای تو

                         ببندم و آزاد از این دنیا برم!

تو دستهای قشنگ تو لونه کنم

                        پر بزنم به سوی قصه ها برم!

               با تو طلوع زندگی رو میشه دید

               دست به سر شقایقا میشه کشید!

                                زنده باد آزادی بیان !

آزادی بیان به ما اجازه می دهد در مورد هر آنچه که می خواهیم بحث و گفتگو کنیم و بر روی کاغذ بیاوریم و اقدامات تروریستی نیز چیزی را تغییر نخواهد داد!