تبليغاتX
زیر باران در پناه تاریکی
زیر باران در پناه تاریکی
خانه آرشیو لینکستان پست الکترونیک
آپلود عکس گالری تصاویر
ذخیره سازی علاقه مندی خانگی کن RSS 2.0

بي تو ميميرم ميان اشكها و این مردن هرگز انتهایی نخواهد داشت!!
موضوعات
 

 

 
 
 
افراد آنلاین
 
جدیدترین مطالب
   
آرشیو مطالب
   
  من زنم
مرتبط با :
ارسال شده در: 2008/2/26
Linie 027 

                                بمناسبت روز جهانی زن

                                  ۸ مارس روز جهانی زن

            به تمام زنان مبارز ایرانی پیشاپیش مبارک باد!

                                                    شعر از:     سارا ثابت

من زنم

من زنم
شانه ام میلرزد این آوار بغض و درد چیست ؟
این که زیر گوش من میگویدم برگرد کیست؟

چادرم ر ا گه بدست و گه بدندان میگزم
در خیالم هم برای بچه ها نان می پزم

باز روی صورتم یاس و بنفشه کاشته
مادرم میگوید از جای دگر ، دق داشته

با نم اشکم ، گلم ر ا آبیاری می کنم
در خیالم هم برایش خانه داری میکنم

میدوم اما، نمیدانم کجا باید گریخت
کوله بار غصه را باید کجاها دور ریخت

در سرم فکر نها ر بچه هایم میدود
یاد سیلی می کنم، برق از نگاهم میپرد

با،غل و زنجیر با من مهربانی می کنی؟
در خیالت از وجود م پاسبانی میکنی!


خانه جای یکه تازی نیست زندانم نکن
خنده را هم دوست دارم باز گریانم نکن

من جزامی نیسم آخر که پنهانم کنی
کافر بی دین نیم تا تو بر ایمانم کنی

من زنم، برگ درخت بید می نازد به من.
نور می پاشم، دل ناهید می نازد به من.

من زنم ، دیدن ندارد لحظهء ویرانیم
دختر کورش منم ، زشت است سرگردانیم

آنچه حافظ گفت جعد مشک بو موی من است
آنچه سعدی نیز می نازد به او روی من است .

آنکه چشمش بر گل خورشید می نازد منم
آنکه در دستان سردت عشق می سازد منم

با ز روی صورتم یاس و بنفشه کاشتی؟
حرمتم را خوب پیش بچه هایم داشتی!


نیستی محرم مرا بیهوده حاشا می کنی
می شوم ویران و تو محرم تماشا می کنی

در میان خانه ا م احساس دوری می کنم
نیست نامش زندگی تنها صبوری می کنم

من زنم اما شعورم ر ا کسی دز دیده است
مانده ام حیران غرورم را کسی دزدیده است

شانه ام میلرزد این آوار بغض و درد چیست؟
آنکه من در خانه اش جان میسپارم، مرد نیست!

نوشته شده توسط داریوش حاجبی ,

  جشن شب
مرتبط با :
ارسال شده در: 2008/2/25
Linie 027

                 

                                                   ترانه سرا: داریوش حاجبی

جشن شب

گمون کردم تو رو در خواب دیدم     تو رو یا در دل مهتاب دیدم

نمیدونم کجا بودم که هر شب        لب ساحل تو رو در آب دیدم ؟

چرا وقتی که غربت خونه ام بود     من و به جشن شب مهمون نکردی؟

چرا وقتی که سوختم از جدایی      تو مرگ و واسه من آسون نکردی؟

ببین عکس من و تو دفتر عشق!     همون عکسی که از تو میدرخشه

حالا که عاشق و عاشق ترینم      میخوام از قلب تو من و ببخشه

تو رفتی قلب من دیوونه تر شد       برای تو لباس پاره پوشید

واسه عشقت تو آغوش زمین بود    تن خاکی این زمین و بوسید

چرا سینه که مالامال غم بود         من و با خنده آشنا نکردی؟

چرا وقتی که فریاد می کشیدم       من و دریا رو همصدا نکردی؟

همون وقتی که دریا گریه میکرد      لب ساحل به مو جها خیره بودم

صدای من تو دریا زیر آب مرد          همون لحظه که سرد و تیره بودم

نوشته شده توسط داریوش حاجبی ,

  شاخه گندم
مرتبط با :
ارسال شده در: 2008/2/24
Linie 027

                  

                                                ترانه سرا: داریوش حاجبی

شاخه گندم

چه فردایی ! اگه اینجا نباشی