بمناسبت روز جهانی زن

                                  ۸ مارس روز جهانی زن

            به تمام زنان مبارز ایرانی پیشاپیش مبارک باد!

                                                    شعر از:     سارا ثابت

من زنم

من زنم
شانه ام میلرزد این آوار بغض و درد چیست ؟
این که زیر گوش من میگویدم برگرد کیست؟

چادرم ر ا گه بدست و گه بدندان میگزم
در خیالم هم برای بچه ها نان می پزم

باز روی صورتم یاس و بنفشه کاشته
مادرم میگوید از جای دگر ، دق داشته

با نم اشکم ، گلم ر ا آبیاری می کنم
در خیالم هم برایش خانه داری میکنم

میدوم اما، نمیدانم کجا باید گریخت
کوله بار غصه را باید کجاها دور ریخت

در سرم فکر نها ر بچه هایم میدود
یاد سیلی می کنم، برق از نگاهم میپرد

با،غل و زنجیر با من مهربانی می کنی؟
در خیالت از وجود م پاسبانی میکنی!


خانه جای یکه تازی نیست زندانم نکن
خنده را هم دوست دارم باز گریانم نکن

من جزامی نیسم آخر که پنهانم کنی
کافر بی دین نیم تا تو بر ایمانم کنی

من زنم، برگ درخت بید می نازد به من.
نور می پاشم، دل ناهید می نازد به من.

من زنم ، دیدن ندارد لحظهء ویرانیم
دختر کورش منم ، زشت است سرگردانیم

آنچه حافظ گفت جعد مشک بو موی من است
آنچه سعدی نیز می نازد به او روی من است .

آنکه چشمش بر گل خورشید می نازد منم
آنکه در دستان سردت عشق می سازد منم

با ز روی صورتم یاس و بنفشه کاشتی؟
حرمتم را خوب پیش بچه هایم داشتی!


نیستی محرم مرا بیهوده حاشا می کنی
می شوم ویران و تو محرم تماشا می کنی

در میان خانه ا م احساس دوری می کنم
نیست نامش زندگی تنها صبوری می کنم

من زنم اما شعورم ر ا کسی دز دیده است
مانده ام حیران غرورم را کسی دزدیده است

شانه ام میلرزد این آوار بغض و درد چیست؟
آنکه من در خانه اش جان میسپارم، مرد نیست!

                                                   ترانه سرا: داریوش حاجبی

جشن شب

گمون کردم تو رو در خواب دیدم     تو رو یا در دل مهتاب دیدم

نمیدونم کجا بودم که هر شب        لب ساحل تو رو در آب دیدم ؟

چرا وقتی که غربت خونه ام بود     من و به جشن شب مهمون نکردی؟

چرا وقتی که سوختم از جدایی      تو مرگ و واسه من آسون نکردی؟

ببین عکس من و تو دفتر عشق!     همون عکسی که از تو میدرخشه

حالا که عاشق و عاشق ترینم      میخوام از قلب تو من و ببخشه

تو رفتی قلب من دیوونه تر شد       برای تو لباس پاره پوشید

واسه عشقت تو آغوش زمین بود    تن خاکی این زمین و بوسید

چرا سینه که مالامال غم بود         من و با خنده آشنا نکردی؟

چرا وقتی که فریاد می کشیدم       من و دریا رو همصدا نکردی؟

همون وقتی که دریا گریه میکرد      لب ساحل به مو جها خیره بودم

صدای من تو دریا زیر آب مرد          همون لحظه که سرد و تیره بودم

                                                ترانه سرا: داریوش حاجبی

شاخه گندم

چه فردایی ! اگه اینجا نباشی 

چه لبخندی اگه اشکی بریزی !

دلم میخواد همیشه با تو باشم   

فقط با تو - تو که خیلی عزیزی

حالا که جای تو خالی اینجا 

هزار بار قطره ی اشکی چکیده

حالا که دست پینه بسته ی من  

در این دیار غم شکنجه دیده

بذار آیینه ای باشم تو چشمات 

یه شاخه گندم خشکی تو دستات

من و سیرم کن از دریای عشقت 

من و پاکیزه کن تو آب دریات !

چه پروازی ! اگه بال تو بسته اس 

همون بالی که از غصه شکسته اس

بذار سر روی دست و پات بذارم 

همون دست و همون پایی که خسته اس 

چه آهنگی ! اگه آه دل تو 

بسوی آسمونا پربگیره

چه غمباره همون قصه ی عشقی 

که با مرگ من و تو سر بگیره !

نمیذارم ترانه هام دوباره 

یه آهنگ غم انگیزی بسازن

برای آسمون آبی عشق  

هوای سرد پاییزی بسازن

نمیذارم ستاره های دور دست  

فقط دلواپسی برات بیارن

روی ترانه های شادو زیبات 

یه آهنگ پریشونی بذارن

چه خوشبختم ! اگه بمن ببخشی  

فقط یه ذره گردو خاک پاتو

منم که درد تو به جون خریدم 

غم بیکسی ترانه ها تو !

                به این وبلاگ گروهی سر بزنید

                      بیایید مملکت را از لجن در بیاوریم

                                                  ترانه سرا: داریوش حاجبی

ضربه های تازیانه

وقتی شاعر قلمش شکسته شد
                                     آتیش خورشیدو خاموش میشه کرد

وقتی واژه های خون رو کاغذن 
                                     نبض لحظه رو فراموش میشه کرد

                         ضربه های تازیانه به تنم
                         آخه من عاشق خاک وطنم

                         غم تو این دنیا فراوونه چرا ؟            
                         زندگی مثل یه زندونه چرا؟