ترانه سرا: داریوش حاجبی

خاک تشنه

بذار بارون بیاد رو خاک تشنه           گلهای خونه رنگهاشون و باختن

برای لاله های سرزمین دوست       طناب سرخی از آزادی بافتن

                           بذار بارون بریزه روی زخم هام 

                           بذار که خیس شه جسمم زیردستهاش

                           میخوام قلبم دوباره جون بگیره

                           که مرد امروز امیدواری فرداش

چرا آزادی یعنی مردن ما               چرا مردم فریبی ها و نیرنگ؟

برای یک نفس آسوده بودن            چرا یک گوشه ی زندون دلتنگ؟

یه زندانبان چکمه پوش مغرور          در انتظار مرگ من نشسته

بجای دل تو سینه های این قوم      یه سنگ از جنس یک آهن نشسته

چرا باید یه خاک تشنه باشم؟        من و سیراب کن از نعمت بارون

غم آلود شبای تشنگی هام          دارم جون میکنم گوشه ی زندون

چرا باید سراپا غرق خون بود؟        تو یک سلول تاریک غم انگیز

بهار من کجاس ای هم قبیله؟       نگو مرده تو دست سرد پاییز!

                          بذار بارون بریزه روی زخم هام 

                          بذار که خیس شه جسمم زیردستهاش

                          میخوام قلبم دوباره جون بگیره

                          که مرد امروز امیدواری فرداش

                                                       ترانه سرا: داریوش حاجبی

باد وحشی

روی پل پشت سر جاده ی عشق      پشت کلبه ای که مثل قفسه

من و تو اونجا پر از خاطره ایم           دست تو به دستهای من میرسه

                       میشه با ستار ه ها جاده رو دید

                       میشه با ترانه خورشید و کشید

وقتی دریا داره گریه میکنه               وقتی مو جاشو به صخره میزنه

به من آروم میگه منتظر نباش           همه حرفاش با دل تنگ منه

                        میشه با ستار ه ها جاده رو دید

                       میشه با ترانه خورشید و کشید

توی جنگل پشت یک درخت پیر      یه پرنده تنش و به خاک سپرد

شب دریایی که طوفانی شده       غم مرگ باد وحشی رو نخورد

                       میشه با ستار ه ها جاده رو دید

                       میشه با ترانه خورشید و کشید

                                                    ترانه سرا: داریوش حاجبی

مدیون

اگه دردم شریکم باش                      اگه ابرم - تو بارونم

بمون با من که من با تو                     یه آواره نمی مونم

من از دربدری خسته                        تو بهترین رفیقم باش

قفس بارونه خواب من                       غریبم بی تو میدونم

اگه موجم - تو دریا یی                       اگه خوابم - یه رویایی

اگه خاکم حریمم شو                         برای من یه دنیایی!

اگه تورنگ شب های                         زمستونی به تن کردی

اگه گریه رفیقت شد                          به تو جونم و مدیونم

تو رويای تبسم ساز                           تو عطر خوب نیلوفر

منم اتاقکی تاريک                              به تاريکی زندونم

اگه موجم - تو دریا یی                        اگه خوابم - یه رویایی

اگه خاکم حریمم شو                          برای من یه دنیایی!

که من تنها ترین آدم                           که من غمگین ترین تنها

برای رفتنت عمری س                        که مثل ابر گریونم

یه عاشق پیشه گر تنهاس                   اگه مسافری در راه

اگه طوفان یه شبگرده                        منم بی جا و بی خونه م