ترانه سرا: داریوش حاجبی

سرخ پوش

دلم یه خونه ی خالی          کنار غصه ها در بند

من و دریایی از پرسش         میون گریه و لبخند

به جرم اینکه انسانی           نفس در سینه زندونه

از آزادی سرخ پوشان           کسی شعری نمیخونه

به جرم اینکه انسانم            از آزادی نمیدونم

برا شکفتن جانم                 ترانه ای نمیخونم

من و یه مادر غمگین            یه شعر و قصه ای غمناک

من و یه تن پوسیده              میون قلکی در خاک

من و یه ریشه و آیین            یه پاره پیرهن از بارون

در انتظار مرگم باش              تو آتشگاهک زندون 

به جرم اینکه انسانی           نفس در سینه زندونه

از آزادی سرخ پوشان           کسی شعری نمیخونه

                                                   ترانه سرا: داریوش حاجبی

سرخورده

يه نگاه بی تبسم                              يه تبسم غم آلود

راه عشق و با دل من                         کسی بی وقفه نپيمود

کسی از من نمی پرسيد                    واسه چی گمشده ام من

نه دلی به حال من سوخت                  نه يه حتا قد ارزن

نه کسی به گريه افتاد                        نه غرور عاشقی داشت

من و با دلتنگی خاک                          تو ی يک ترانه ميذاشت

از خودم تا سرزمین                            بی کسی آزرده بودم

از خودم تا شب رفتن                           مثل باد سرخورده بودم

نه کسی حرفم و فهميد                       نه کسی با من رفيقه

از خودم رنجيده بودم                            هر کجا و هر دقيقه

يه نگاه گريه آلود                                  يه غرور سر شکسته

مثل يک پرنده بودم                               سربزیر و پر شکسته

پشت لحظه های غمناک                      اونور صدای بارون

گم میشم با سادگی هام                     تو ترانه های بارون

                                       ترانه سرا: داریوش حاجبی

سایه

ای رهگذر خاکی                        عشق من و باور کن!

پایان شب من باش                     تنهاییم و پر پر کن

ای نقطه ی پایانم                       اشکهای من و بشناس

عشق من و باور کن                    تا کوچه ی پر احساس

یک موجم و از دریا                       همواره گذر کردم

من زخمی و دست بسته              دنبال تو میگردم

یه سایه شبیه شب                     گریونم و افسرده

یک لحظه نیاسودم                       دریایی پر از دردم

خاموشی فراهم کن                     درد های من و کم کن

یک دنیا پر از عشقم                      زخمهام و تو مرهم کن!

برگرد به پیش من                         کز دوری تو مردم

گفتم که تویی عشقم                    هر لحظه قسم خوردم

فریاد من و بشنو                           این عشق من و دریاب

چون قاصدکی پر پر                         خشکیده و پژ مرده م