ترانه سرا: داریوش حاجبی
حرف اول و آخر
کاشکی قلبم درد پنهونی نداشت ابر پاییزی بارونی نداشت
قصه گوی قصه های شهرعشق از غمت چشمای گریونی نداشت
من غبار روی آیینه ی تو شبنم روی یه گلبرگ تنت
موندم اما توی این شهر غریب به امید لحظه ی رسیدنت
پنجره بسته ولی خونه شده
خونه ی عطر گل نیلوفری
حرف اول توی ذهن من تویی
توی ذهن من تو حرف آخری!
چیدن واژه اگه حقیقته این حقیقته که بی تو میشکنم
اگه زخم من یه زخم کهنه نیس اونکه بی تو کهنه میمونه منم
با تبسم های شور انگیز تو به تن ستاره راهی میزنم
تو برام جاذبه ی شکفتنی با تو هرجا عاشق شکفتنم
ترانه سرا: داریوش حاجبی
نیاز
نياز من تويی اما چه حاصل که از تو دورم و تنهای تنهام
برای لمس شعر همصدايی فقط يه بوسه از دست تو ميخوام
چرا اين دست پینه بسته بی تو تو دست خاک يه کوير تنهاس؟
تو دريا موج يه شعر غريبم ولی قلبم يه ماهی گير تنهاس!
تو آفتابی برام اما تن تو یه ذره از تن یه سایبونه
هنوز از ظلمت شب می گریزم دلم از دست غصه نیمه جونه
تو دريايی که آهنگ ترانه س تن من قايق و تو ناخدايی
در امتداد لحظه های تاریک منم افسون نور و روشنايي
چرا پشتی که بی پناه هر بار صليب آهنين رو شونه هاشه؟
يه بغضی تو گلوشه تا هميشه رفيق باد و بارون گونه هاشه؟
خاک زیر پا
یه اشکم تو چشات امروز زمینی زیر پای تو
همینم من که میبینی رفیق گریه های تو
پر از اندوه دیروزه کلام تلخ امروزم
ببین هر ثانیه هر دم به دست غصه میسوزم
برای کوچ من هنگام رفتن
به ابر تن سیاه شب نظر کن!
برای همنفس بودن یه لحظه
به لحظه های تنهایی سفر کن!
پر از اندوه تکرارم سرا پا خسته - ناباور
نفس تو سینه میمیره من و همخونه کن آخر
ببین مرگ من و هنگام وحشت
سراپا غرق اندوه و تباهی
همیشه ریشه از عشقت گرفتن
تو قلبم چشمه های بیگناهی
صدایی بی صدا دارم تو سینه غصه ها دارم
پیامی با لب بسته میون قصه ها دارم
ترانه سرا: داریوش حاجبی
معراج
کمکم کن که به آرامش دریا برسم به حضور عشق و واژه های زیبا برسم
اگه روی تن من خاک هزاران ساله کمکم کن به ستاره های فردا برسم
مينويسم تا تن کاغذ من جا داره از سکوتم اگه سيل اشک من بگذاره
با تو از روز ازل ميخونم
با تو تا لحظه ی مرگ ميمونم
فتح معراج غزل کافی نيس
با تو از اوج غزل ميخونم
مينويسم اگه آزادی من يک روياس مينويسم که برام معنی یک افسانه س
بنویس از تن گلهای به هم پیوسته اگه همبستگی با غربت من بیگانه س
مینویسم از تو و هق هق تنهایی تو مینویسم از حریر شعر رویایی تو
ترانه سرا: داریوش حاجبی
فانوس دریایی
ای بهتر از واژه ی عشق بیا به شعر دفترم
خاکی تر از خرابه هاس خاک زمین بسترم
پلی بساز بین شب و مهتاب فردایی دیگه
بذار از این خونه بریم به خاک دنیایی دیگه
فانوس دریایی رو با ستار ه روشن میکنم
خونه ی سوت و کور م و با تو یه گلشن میکنم
حس میکنم با پوست شب اتاقک یخ زده تو
بده به شعر دفترم خاطره ی گمشده تو
بذار از این خاطره ی گمشده یک ترانه شه!
برای یک لحظه نفس عشق تو یک بهانه شه!
بذار که فردایی بیاد غم هام و آواره کنه
دفتر دلتنگی هام و ورق ورق پار ه کنه!
نذار شب رویایی ام با روز آفتابی بره
رویای لحظه های من با غم بیتابی بره!
فانوس دریایی رو با ستار ه روشن میکنم
خونه ی سوت و کور م و با تو یه گلشن میکنم
