ترانه سرا: داریوش حاجبی

رو گُلای یاس وحشی داره بارون میزنه

نم نم بارون چشمای تو "هم اسم" منه

خیلی سخته میدونم وقتی فراموشم کنی

غم انتظار طولانی شبیخون میزنه

چه غروبا، چه غروبا.....که توو سبزه زار خیس.......یاد تو همراه من بود

چه شبا، آخ چه شبایی....دل خاکستریم......عاشق تنها شدن بود

پرُم از کابوس تنهایی و اشک و کینه ها

دفتر مشقای کودکی تو جای منه

گریه ی شبونه ی من لایق عشق تو نیس

ناله ی شقایق انگاری هم آوای منه

چه غروبا، چه غروبا.....که توو سبزه زار خیس.......یاد تو همراه من بود

چه شبا، آخ چه شبایی....دل خاکستریم......عاشق تنها شدن بود

ای ستاره چین برکه های شب با من بمون

کاشکی باز حضور سبز تو میون خونه بود!

قطره های اشک من به دست باد سپرده شد

یادته که خنده هات چراغ آشیونه بود؟

چه غروبا، چه غروبا.....که توو سبزه زار خیس.......یاد تو همراه من بود

چه شبا، آخ چه شبایی....دل خاکستریم......عاشق تنها شدن بود

 

                                                              ترانه سرا: داریوش حاجبی

ای تو غرنده تر از رعد                            ای که گاه موجی تو در اوج

پُر تلاطم مثل دریا                                 پُر غروری مثل یک موج

ای تو قله غرورم                                   ای تو از خودم خودی تر

راهیم بدون مقصد                                واسه یک شعار بهتر

به همین سادگی پژمرد                         نفسی که آخرینه

حرف بیداد بشر نیس                            حرف صد تا نقطه چینه

میدونی با داشتن تو                             پُرم از رویای بودن

میدرخشه بی نهایت                            خورشید فردای بودن

ای مسیحای نگاهم                             تا افق همراه من باش

عاشقم کن، عاشقم کن                       یک ترانه آه من باش!

تو نذار که بغض کینه                             توو گلوی من بشینه

حرف بیداد بشر نیس                            حرف صد تا نقطه چینه