ترانه سرا: داريوش حاجبی
شکلی از انبوه صداس..........گرداب در برابرم
تحمل يه بغضم و................از يه صدا فرا ترم
نگاه به صورتم نکن.......وقتی که خيسه گونه هام !
وقتی پُر از ماتم تست.........دلتنگیه شبونه هام
شروع درد من نبود.........ریختن اشک شور من
خونه که خونه نیس برام........غربت ِ، خاک گور من
بارون پشت شيشه ها.............نقره تن و برهنه شد
نويد سبز هجرتت............غمنامه ی يه صحنه شد
رويام و از دلم نگير ..........نگاه به پشت سر نکن !
قلبی که عاشقت شده.......پر پر و خسته تر نکن !
باور نمیکنی هنوز............شکست این آیینه رو
هر چی میخوای بگی، بگو.........اما بهم نگو برو
موجم که توی ساحل ِ.........یه عشق زنده، مرده بود
به دریا دل سپرده وُ.............تنش به صخره خورده بود
اشاره کن به بودنت !............به اینکه پیش من تویی
صدا بزن صبح من و.............شوق سحر شدن تویی
یه روز میآد که توو شبم......خورشید عشق و میشه دید
از خط دلتنگی گذشت.........به مرز عاشقی رسید
یه روز میشه که رفتنت........اومدن و معنی کنه
با پر و بال بسته هم............نقشه ی یک سفر کشید
شکلی از انبوه صداس.........گرداب در برابرم
تحمل يه بغضم و................از يه صدا فرا ترم
