زیر باران در پناه تاریکی

                                                                              ترانه سرا: داریوش حاجبی

شبی رو تا سحر تنها نشستی            به امید شقایق ها نشستی

ترانه هات پر از تکرار دیروز                  برای دیدن فردا نشستی

کجا رفت نم نم بارون خوبی ؟             که بارشش رفیق قصه هات بود

کجاست اون گل مروارید لبخند ؟         که هر لحظه همیشه رو لبات بود

کجاست اون کودک لب تشنه ای که    به دنبال یه لقمه نون و آبه ؟

که آرزوش یه دلبستن ساده اس        روی سنگفرش کوچه ها میخوابه !

کجا گم شد صلیب آرزو هات  ؟            که زنجیرش به دست من رسیده

تو آغاز همین ترانه بودی                    که انتهاش به دل بستن رسیده

کجاست اون پیر مرد پابرهنه ؟            که از سقوط آدم ها دلش سوخت

برای مرگ غنچه های خوشبو            لباسی از ترانه ی تو میدوخت

نوشته شده توسط داریوش حاجبی در 2007/11/4 ساعت 0:21 موضوع | لینک ثابت