زیر باران در پناه تاریکی

از چهره طبيعت افسونكار                         بر بسته ام دو چشم پر از غم را                   

تا ننگرد نگاه تب آلودم                                  اين جلوه های حسرت و ماتم را

پائيز، ای مسافر خاك آلود                               در دامنت چه چيز نهان داری 

جز برگ های مرده و خشكيده                          ديگر چه ثروتی به جهان داری؟                      

جز غم چه می دهد به دل شاعر                    سنگين غروب تيره و خاموشت؟

جز سردی و ملال چه می بخشد                     بر جان دردمند من آغوشت؟    

در دامن سكوت غم افزايت                          اندوه خفته می دهد آزارم                                   

آن آرزوی گمشده می رقصد                    در پرده های مبهم پندارم    

پائيز، ای سرود خيال انگيز                        پائيز، ای ترانه محنت بار 

پائيز، ای تبسم افسرده                       بر چهره طبيعت افسونكار