یادم میآید در دوران کودکی من فیلمی از تلویزیون ملی ایران پخش میشد بنام "بازداشتگاه کلدیتس". این فیلم سرگذشت اسیران جنگی را در این بازداشتگاه آلمانی به تصویر کشیده بود و خیلی هم بیننده داشت.

خبر های سیاسی را که من در سایت های مختلف دنبال میکنم٫ میبینم که هرروز افراد مختلفی در ایران جمهوری اسلامی توسط عوامل آن دستگیر میشوند و بدون مجوز (بی قانونی) به زندان برده شده اند....هرروز هم سازمانهای مختلف از سراسر دنیا تقاضای آزادی این افراد دستگیر شده را از نظام ددمنش اسلامی ایران میکنند. تا کی؟ تا کجا ؟ امروز حتا اگر بتوانیم کسی را هم از زندان با قید ضمانت و با فشار های دیپلماتیک آزاد کنیم٫ فردا کسان دیگری جای آنها را در زندان پر میکنند. آنقدر اسامی دستگیر شدگان بالاست که سوگند به تمام مقدسات دنیا حفظ کردن نام این افراد از قدرت حافظه ی من بیرون است.....

من دیگر نمیدانم چه کسی در کدام زندان و به چه اتهامی و برای چه مدت به زندان افتاده است. دیگر نمیدانم نام کدام زندانی را بر زبان بیآورم و خواستار آزادی کدام زندانی باید باشم...و از آنجایی که همه برابر هستند و هیچ انسانی برای دگراندیشی نباید زندانی گردد٫ تقاضای آزادی بی چون چرا  تمام انسانهای در بند را بکنیم و از همه بخواهیم بین زندانی ها و اسیران در بند جمهوری اسلامی هیچگونه

 تفاوتی نگذارند زیرا که خون هیچکسی از دیگری رنگین تر نبوده و نیست و نخواهد بود...

سراسر خاک ایران تبدیل به یک بازداشتگاه شده است و من و تو از بازداشتگاه میآییم٫  و سرزمین ما بازداشتگاه است......


 

نوشته شده توسط داریوش حاجبی در 2007/11/26 ساعت 18:18 موضوع | لینک ثابت